Znaczenie: pochodzący z rodu Laelius; wesoły.
Z włoskiej formy Lelio, wywodzącej się od łacińskiego nazwiska rodowego Laelius / Laelia; najbardziej powszechnie przyjęta etymologia wiąże je z laetus „wesoły, szczęśliwy, płodny”.
20 lipca
Dlaczego ten dzień? To dzień, który kalendarz imion poświęca postaci: Święty Eliasz.
Hebrajski prorok z IX wieku przed naszą erą, w Izraelu. Sam skonfrontował się z kapłanami Baala na górze Karmel, wyzywając ugruntowaną władzę i większość, by trwać przy swoim przekonaniu. W obliczu przeciwności odmówił ustąpienia, nawet za cenę swojego życia.
Co z tego zostaje: Można wybrać, by nie podążać za prądem, gdy uważa się, że prawda leży gdzie indziej. Jest to forma odwagi, która wymaga wytrwałości, ponieważ trzymanie się swojego stanowiska wobec tłumu jest często samotną próbą.
Źródło: Nominis
Lelio obchodzi imieniny we Francji, w Brazylii i w Argentynie 20 lipca.
Lélio to francuska forma włoskiego Lelio, imienia wywodzącego się bezpośrednio ze starożytnego Rzymu. Pochodzi od nazwiska rodowego Laelius, nazwy znakomitej rodziny patrycjuszowskiej, gens Laelia. Jej najznamienitszy członek, Gajusz Lelius, wierny przyjaciel Scypiona Afrykańskiego, stał się pod piórem Cycerona bohaterem dzieła De Amicitia, traktatu o przyjaźni: trudno o piękniejszy symboliczny patronat.
Porzucone w średniowieczu, z braku świętego patrona i w cieniu imion biblijnych, Lelio odżywa wraz z włoskim renesansem, gdy humaniści ponownie cenią kulturę klasyczną. Staje się również imieniem artystycznym: Lélio jest jednym z typowych kochanków w commedia dell’arte, a Berlioz nada tym mianem swemu monodramowi lirycznemu, będącemu kontynuacją Symfonii fantastycznej.
We Francji Lélio uwodzi dziś rodziców poszukujących rzadkiego, słodkiego i słonecznego imienia, o śródziemnomorskich brzmieniach i starożytnej patynie. Choć nie ma świętego w kalendarzu, nie jest przez to mniej obdarzone bogatą wyobraźnią: cycerońską przyjaźnią, radością jego łacińskiej etymologii i elegancją włoskiej sceny.
Lelio niesie ze sobą aromat starożytności i renesansu, zapach imienia, które pachnie łacińskim słońcem i radością życia, czego wymaga jego etymologia (laetus). Łatwo wyobrazić sobie ciepły i promienny temperament, obdarzony zdolnością do przyjaźni, na wzór jego odległego patrona, Gajusza Laeliusa, którego Cyceron uczynił wzorem wiernego przyjaciela. Lojalność i smak dla prawdziwych więzi wydają się być wpisane w jego etymologię.
Ale Lelio to nie tylko słodycz: jego numerologia w ósemce nadaje mu piękną ambicję, naturalny magnetyzm i pragnienie budowania. Lubi duże projekty, odpowiedzialność i uznanie, które wieńczy wysiłek. W nim jest elegancja lidera, zdolność do jednoczenia i wcielenia się w rolę, jak amant z commedii dell'arte, który z nonszalancją zajmuje pierwsze plany sceny. Można przypuszczać, że czuje się dobrze w świetle reflektorów, co nie prowadzi jednak do próżności.
Ta słoneczna strona współistnieje z prawdziwą subtelnością. Karmiony humanistyczną i artystyczną wyobraźnią, Lelio ma smak, ciekawość i poczucie piękna, które kierują go ku kulturze, muzyce i słowom. Potrafi posługiwać się humorem i uwodzeniem, rozładowywać napięcia dzięki urokowi, a nie sile.
Pod fasadą podbojową kryje się jednak wrażliwość, którą znają jego bliscy: Lelio potrzebuje szacunku, bardziej boi się zdrady niż porażki i traktuje dotrzymywanie słowa jako kwestię honoru. Niezależny, nie lubi, gdy decydują za niego, ale pozostaje głęboko związany ze swoimi. Podsumowując: charakter starożytnego śródziemnomorczyka: ambitny i radosny, błyszczący w towarzystwie, wierny w przyjaźni i napędzany przekonaniem, że życie warto przeżywać z nonszalancją.
Portret z przymrużeniem oka.
Co mówi nauka. Wpływ imienia na charakter jest udokumentowany i zajmowało się nim wiele badań naukowych. Nie dowodzą one, że imię skrywa jakąś osobowość, lecz że przyciąga uwagę, budzi społeczne oczekiwania i nieznacznie zmienia sposób, w jaki inni na nas reagują. Więcej w naszym artykule (po angielsku) o psychologii imion.
Lelio nie wchodzi w uwodzenie przez oszustwo, lecz przez zaraźliwy ferment, odziedziczony po tym korzeniu laetus, który go definiuje. Podbija ze zmysłową bezpośredniością, tam gdzie inni grają w tajemnice. Jego urok tkwi w tej promiennej radości życia, która rozbraja; oferuje miłość natychmiastową, cielesną i obecną, bez wstępnych, nużących okrążeń. Pociąga go witalność, szuka partnerki zdolnej dorównać jego energii, muzy, która podzieli jego pragnienie doznań. Z drugiej strony, nic go tak nie irytuje jak ponurość lub wyrachowany chłód. Smutek go nudzi, sztywność go odpycha. Potrzebuje płynności, wspólnego śmiechu i autentycznego połączenia fizycznego. Dla Lelio miłowanie jest aktem celebracji. Jeśli poczuje, że płomień gaśnie na rzecz analizy lub melancholii, wycofa się z zimną elegancją, wybierając wolność nad umarłą pasję. Miłuje mocno, ale miłuje swobodnie.
Z włoskiego Lelio, wywodzącego się od rzymskiego nazwiska rodowego Laelius (ród Laelia), rodziny z dawnego Rzymu.
„Z rodziny Laelia”; najbardziej akceptowana etymologia łacińska wiąże je z laetus, „wesoły, szczęśliwy”.
Tak: Lelio obchodzony jest 20 lipca, dnia, który kalendarz poświęca świętemu Eliaszowi. Prorok Starego Testamentu (IX w. p.n.e.) — Prorok Eliasz z Tiszbe w Gileadzie bronił praw Boga przed Achabem, niegodziwym królem Izraela. Zapowiedział suszę jako karę za grzechy króla i, na rozkaz Boga, ukrył się przez trzy lata w samotności nad strumieniem Keryt, gdzie przebywał w obecności Jahwe i pił
Tak, Lélio to francuska wersja włoskiego Lelio, spopularyzowana w okresie renesansu oraz na scenach teatralnych.
Tak: to bohater traktatu Cycerona o przyjaźni, amant z commedii dell'arte oraz tytuł dzieła Berlioza.
Ucy.me zbiera imieniny każdego imienia, kraj po kraju — a aplikacja sama przypomni ci o imieninach twoich kontaktów.
Profil z przymrużeniem oka, dla rozrywki.
Data, która nie zgadza się z twoim zwyczajem, wątpliwa etymologia? Napisz do nas. Sprawdzamy u źródła i publikujemy poprawkę — albo wyjaśnienie różnicy, na tej stronie.